Chciałabym się odnieść do uwagi o jeździe po chodniku. Mam wrażenie, że autorka artykułu jest generalnie zbulwersowana faktem, iż rowerzyści jeżdżą po chodniku w ogóle, choć w pewnych sytuacjach mają do tego pełne prawo. Jako osoba z mało zachwycającą kondycją wolę jechać po chodniku np. na wiadukcie na Kopcińskiego, niż włączać się do ruchu, gdzie stanowiłabym zagrożenie dla siebie i innych.

Nie ma ścieżek rowerowych, a wielu rowerzystów, w tym tych z przyczepkami, z dziećmi, z biegnącymi obok psami po prostu nie powinno się poruszać po jezdni - to jest zbyt niebezpieczne. Poza tym chciałabym zauważyć, że mało która z większych łódzkich dróg jest przemierzana przez kierowców z prędkością 50 km/godz. Zwykle samochody jadą około 70 km/godz. Że o stanie wielu nawierzchni nie wspomnę.

Wielu kierowców lekceważy rowerzystów. Spychają ich na krawężnik, trąbią za plecami lub podczas wyprzedzania, czasem nagle otwiera się okno samochodu i jakiś niezwykle dowcipny człowiek popycha rowerzystę.

W dużych miastach europejskich, gdzie kultura rowerowa jest wysoko rozwinięta, wszędzie można dotrzeć po ścieżce rowerowej, jest masa stojaków na rowery, można pozwolić sobie na zachowanie chodników tylko dla pieszych.

U nas, przy infrastrukturze niezbyt przyjaznej dla rowerzysty, najpierw należało by się zastanowić, co zrobić, by zapewnić użytkownikom jednośladów bezpieczną drogę do pracy czy szkoły, a dopiero potem zastanawiać się nad kartą rowerową, jeśli nadal byłaby potrzebna.