Na dworcu Kraków Główny bez planu i sensu poprzyklejano różne strzałki i drogowskazy. Podróżny, który wysiądzie z pociągu na peron nr 5, zobaczy dwie naklejki z napisem "do centrum". Pokazują przeciwne kierunki, przez co Kraków wita gości zagadką. Centrum ma być i z prawej, i z lewej strony peronów. Jeśli przyjezdny wybierze strzałkę w prawo, trafi do historycznego centrum. Trudno powiedzieć, o jakie centrum chodzi w wypadku strzałki w lewo.

Jest tu też tzw. punkt spotkań, którego... nie ma. Punkt miał ułatwiać umawianie się na dworcu, miał być miejscem charakterystycznym i łatwym do rozpoznania. Wielki globus, który wyznaczał punkt spotkań, zdemontowano podczas przebudowy stacji. Pozostały strzałki bez celu.

- Natłok sprzecznych oznakowań wynika z tego, że struktura dworca jest nieczytelna. Wspólny korytarz do przystanków autobusów miejskich i międzymiastowych, na perony kolejowe i do tramwaju nie wymagałby plątaniny strzałek. Zamiast tego mamy do czynienia z chaosem krętych przejść na różnych poziomach - stwierdza podróżny Tomasz Żakowski, miłośnik kolei.

Strzałki byłyby pomocne, gdyby przyjąć jednolity i uporządkowany system. Obecne oznakowania należałoby - według Żakowskiego - zlikwidować. Jednak kolejarze nic takiego nie robią. Robert Kowal z krakowskiego biura PKP Polskie Linie Kolejowe nie widzi sensu we wprowadzaniu prowizorycznych udogodnień, bo zbliża się wielki remont krakowskiego dworca.

- Kolejarzom może wydawać się, że oznakowanie dworcowa to drobnostka. Oni doskonale zdają sobie z rozkładu przejść, bo chodzą nimi codziennie. Podróżny jest w zupełnie innej sytuacji. Znajduje się na cudzej ziemi, jest zdezorientowany i oczekuje pomocy. Powinien mieć do dyspozycji jasne, niesprzeczne informacje. Nie ma sensu odkładać poprawek, czekać na wielką przebudowę dworca. Usunięcie błędnych oznakowań nie kosztuje dużo! - komentuje Adrian Furgalski, specjalista ds. kolei z Zespołu Doradców Gospodarczych TOR.

Gdy pasażer jest młody i w pełni sił, na dworcu najwyżej straci czas. Mniej wesoły będzie los osoby starszej czy niepełnosprawnej, dla której wędrówka po wielopoziomowym kompleksie dworca jest wyczerpująca. W górę i w dół musi wędrować nawet ten podróżny, który nie zabłądził. - Przeanalizujemy drogę z przystanku tramwajowego przy ul. Basztowej na dolną płytę Regionalnego Dworca Autobusowego. Okazuje się, że trzeba trzy razy schodzić w dół i dwa razy wspinać się w górę. W Krakowie nie mamy do czynienia z centrum komunikacyjnym. Mamy osobne dworce kolei i autobusów, a przystanki komunikacji miejskiej nie tworzą z tym jednej całości - zauważa Żakowski.